یک استراحت کوتاه

روزهای سیاه

esteraahat — Tue, 10 Nov 2009 13:16:18 GMT

روي تكه كاغذي بر ديوار شركت‌مان اين جمله را نوشته: "هر روز به خودت يادآوري كن كه امروز بهترين روز زندگي است."

وامانده‌ام با خودم كه چطور مي‌تواند اين روزها، اين روزهاي سياه، اين روزهاي بيم و اميدي كه با همه اميدواري‌هايش هر روز براي‌مان خبر ناگواري دارد، بهترين روزهاي زندگي‌ام باشد.

كدام را بگويم؟ روزي را كه از بهت شعبده صندوق‌ها ميخ‌كوب شده بوديم؟ يا روزي را كه شتك خون بر ديوارهاي شهر منزجرت مي‌كرد؟ روزي كه با خواندن وبلاگي كه از خاطره مورد تجاوز قرار گرفتن‌اش گفته بود، عرق كرده بودم يا روزي كه ليست‌هاي 72 نفره و 360 نفره و گورهاي دسته جمعي نشان‌مان دادند؟ سرهاي شكافته و مغزهاي بيرون ريخته؟ يا شكم‌هاي دريده شده با ساطوري در كوي؟ يا شايد مانور نيروي انتظامي در سركوب كارگران فرضي معترض به عدم دريافت حقوق؟

كدام را؟ در بند شدن فهيم را؟ يا رفتن زهره را؟ از كدام بگويم؟ از حبس شدن حجت كه مصداق بارزي است از: "انسان تجسد وظيفه است"؟ يا از ماندن نفيسه در آن سوي ميله‌هايي كه ما را از همه آنهايي كه برگردن‌مان ديني دارند، جدا مي‌كند؟ از كدام بگريم؟

چگونه اين روزها و شب‌ها را بهترين روزان و شبان زندگي‌ام بدانم؟ چگونه؟

چگونه مي‌تواني ادامه دهي اگر نتواني همان يك ذره اميدي را كه با خودت يدك مي‌كشي، از زير بار سهمگين آوار هر خبر جديدي كه از راه مي‌رسد، بيرون بكشي؟

اميدهاي‌مان را به دنبال مي‌كشيم و تازيانه‌هايشان را تاب مي‌آوريم. در انتظار حجت و نفيسه عزيز روزها و شب‌ها را مي‌شماريم، غرق در اشك‌هاي‌مان، و چشم بر دوردست‌ها، در انتظار كورسويي. بهار ما بي‌شك فرا خواهد رسيد.

مانا (10)

esteraahat — Fri, 09 Oct 2009 14:29:18 GMT

اینها هم چندتا عکس دیگه از مانا.

مانا (9)

esteraahat — Fri, 09 Oct 2009 06:43:18 GMT

چند تا عکس جدید از مانا گل می گذارم اینجا. توی دو پست پشت سر هم. عکسهای ۵ و ۶ ماهگیشه.

مانا (8)

esteraahat — Sun, 20 Sep 2009 18:43:18 GMT

ماناي ما ۵ ماه و نيمه شده. اين هم چند تا از عكسهاش:

سبز

esteraahat — Tue, 01 Sep 2009 04:55:19 GMT

اين مردمي كه اينك، اين‌چنين سرد، ساكت، گاه خشمناك و گاه آرام از كنارت مي‌گذرند، همان‌اند كه دو ماه پيش آن‌چنان سبز بودند كه رنگ ديگري نمي‌ديدي. آن‌قدر فرياد زدند و آن‌قدر اميدوار بودند و آن‌قدر جنگيدند تا زنده‌زنده سرخشان كردند. حالا، انگار چيزي نبوده، هر يكي هوشمندانه پوستين رنگ ديگري بر تن كرده و از كنارت مي‌گذرد تا نداني و ندانند كه سبز بوده. مي‌داني اما كه منتظر اولين نداست تا پوستين رنگارنگش را بردارد و از زير آن پيراهن سبزش را نمايان كند. ساطور تنها پوستين‌هاي جديدي به اين خلق هديت داده تا چند روزي بر تن كنند.

تا ماه بر بيايد، ما فقط مي‌توانيم بگرييم بر خون‌هاي سرخي كه رفت. خون بگرييم بر تن‌هاي پاكي كه به زير خاك شد و بغض كنيم از شورها و اميدهايي كه چند روزي است شعله‌اش كم‌سو شده. اما ماه، بر مي‌آيد.

اینجا دوزخ است

esteraahat — Thu, 27 Aug 2009 04:54:07 GMT

شرم، اينك،

فضيلت گمشده زمان است

وقاحت،

كهنه كالايي كه به زر تجارت مي‌كنند

و خون،

واحد پولي كه دوزخيان به بازار مي‌برند

قساوت،

مال‌التجاره زربفتي‌است كه مزايدت مي‌كنند

و گل،

تجسم هر گناه نابخشوده‌ايست كه به آتش مي‌كشند

قاضي‌القضات بر سر هر پيچ و هر كوي و هر خانه

سهم هر جمنده از باتوم و گاز به تساوی قسمت مي‌كند

سبز كفر زمانه است

و الله‌اكبر،

جرمي است كه زنديق بر دار مي‌كند

هر دو شاخه هر درخت رو بر آسمان،

اتهام سهمگيني است

كه تبر و ساطور جلادان بر كمرگاه خود مي‌خواند

دنائت هر پاسبان،

چون مقامي است كه بر دوش سنگيني مي‌كند

و شناعت بازجويان،

آلتي است كه گناه عصمت از چهره‌ها مي‌زدايد

باش،

باش تا معاملت خون و درخت و عصمت و گل،

با پستي خاك دوزخت ببيني

و باش تا رويش هزارباره «ترانه» رود و «ندا»ي جنگل

بر ويرانه تعفن عربده‌هايت بشنوي

همش تقصیر فرداست

esteraahat — Tue, 25 Aug 2009 13:07:13 GMT

بعضی از کارها هست که اصولا باید فردا انجامشون داد. منتها نمی دونم چرا هر چی زمان می گذره، همیشه امروزه. هیچ وقت فردا نمیشه. صبح و ظهر و شب ميان و ميرن، اما هنوز، هميشه امروزه.

تقصیر من نیست که یه سری از کارهام زمین مونده، این مشکل روزگار و زمانه که هیچ وقت فردا نیست و همش امروزه.

در انتظار فردا، در انتظار، انتظار ...

جنبش‌هاي اعتراضي

esteraahat — Sun, 23 Aug 2009 04:57:18 GMT

چندي قبل يكي از دوستان مقاله‌اي در مورد اصلاح طلبي و انقلابيگري نوشته بود و نظر من را هم خواسته بود. جوابيه‌اي برايش نوشتم. همانوقت قصد داشتم هر دو را اينجا بگذارم، اما نشد. مطلبي در آن بود كه قبل‌تر هم در صحبتهاي با ساير دوستان به نظرم مهم مي آمد و به آن اشاره مي‌كردم. البته به نظرم جاداشته اين موضوع بيشتر در كانون توجه دنبال‌كنندگان جنبش اعتراضي حاضر قرار بگيرد. خلاصه موضوع چنين است:

به نظر مي‌رسد، هنوز پيوندي كه بايد، بين جنبش خواهان «آزادي اجتماعي- سياسي» با جنبش‌هاي «صنفي- طبقاتي» پديد نيامده است. ما به كرات در ساليان اخير اعتراضات پراكنده و غير منسجم كارگران بخش‌هاي مختلف (صنايع نساجي، محصولات فلزي، خودروسازي، اتوبوس‌راني و ...)، پرستاران، معلمان و ... را شاهد بوده‌ايم. اما تا جنبش فعلي نتواند ارتباط منطقي و منسجمي با اين اعتراضات برقرار كند و نيز تا زماني كه نتواند مطالبات قومي را به مطالباتش الصاق كند، نمي‌تواند از حد شورش‌هاي كوري كه نهايتا به سد نيروي نظامي برخورد مي‌كند و سپس به تدريج مستهلك مي‌شود، فراتر رود. خوشبختانه موسوي در اين مدت نشان داده كه بدون هيچ خودمحوري، از ايده‌هاي راهگشا استقبال مي‌نمايد. بنابراين فكر مي‌كنم اگر از طرف جامعه روشنفكري بحث فراگيري جنبش و هم‌پيوندي مطالبات صنفي- قومي- آزادي‌خواهانه به كرات مطرح شود، ممكن است از سوي وي پاسخي گيرد.

با توجه به بي‌كفايتي عظيم موجود، فقدان وسيع نيروي كارامد و فروپاشي سيستم كارشناسي تصميم‌گيري، دور از انتظار نخواهد بود كه با وضعيتي مواجه شويم كه در آن درهم‌ريختگي شديد ارائه خدمات به مردم، متوقف يا فشل شدن پروژه‌هاي عمراني، كسري عظيم بودجه و در نتيجه تورم بالا، كاهش غير قابل جبران قدرت خريد مردم و سطح بالاي بيكاري، مستقر و مستحكم شود. اين فشارها به همراه توهين و تحقير مردم در هر آن چيزي كه به رابطه دولت- ملت باز مي‌گردد، به مرور زمان گستره نارضايتي‌ها را بسيار وسيع و در سطح و عمق جامعه پخش خواهد كرد.

تا پيش از اين، آن‌چه از اعتراضات مشاهده كرده‌ايم، اكثرا مربوط به آن بخشي از جامعه مي‌شد كه به زعم حكومت «كانون بحران» نام مي‌گرفت، چنان‌كه چندي پيش يكي از مقامات امنيتي اين منطقه را فاصله ميدان انقلاب تا ميدان تجريش عنوان كرده بود! پر بيراه نبود، اما گمان من بر آن است كه شايد وضعيت اين‌چنين باقي نماند. وقوع اولين نشانه‌هاي شورش در نازي‌آباد تهران شايد گواهي بر اين گمان باشد.

نكته مهم اين است كه وقتي جنبش به سطح طبقات پايين جامعه رسيد، بحث بر سر نيازهايي چون آزادي سياسي- اجتماعي و پس گرفتن رأي نخواهد بود بلكه فرد براي سير كردن شكم زن و بچه‌اش به ميدان مي‌آيد و براي آن مي‌جنگد. كار به آنجا كه برسد، ديگر جمع و جور كردنش براي حكومت اگر غير ممكن نباشد، بسيار دشوار خواهد بود. شروع سال تحصيلي و اعتراضات دانشجويي، به همراه سقوط وضع اقتصادي، شرايط اوليه هم‌سويي اين دو جنبش را فراهم مي‌سازد. عملي شدن اين هم‌سويي به كاركرد روشنفكران و در دستور كار قرار گرفتن آن برمي‌گردد.

يك نكته جالب هم اضافه كنم. توصيه مي‌كنم اين خبر تابناك را كه به نقل از سايت الف (متعلق به توكلي) آورده، حتما بخوانيد. هر چند ادبياتش با ادبيات راست‌ها متفاوت است، اما بهرحال نشان مي‌دهد كه آنها دقيقا درست تشخيص داده‌اند نقطه ضعفشان كجاست. نكته جالب‌تر آنكه احمدي نژاد هم دو عضو وفادار به خودش را براي كنترل و محدودسازي كارگران و دانشجويان به كار گرفته: شيخ الاسلام به عنوان وزير كار و دانشجو به عنوان وزير علوم.

آيا در سمت مقابل هم اين بينش وجود دارد كه از اين هم‌سويي بهره گرفته شود؟ حداقل تابحال من چنين چيزي نديده‌ام.

حزب يعني اين!

esteraahat — Sat, 22 Aug 2009 07:30:35 GMT

خداييش به نظر شما اين خبر طنزه يا جدي؟

اخطار كميسيون احزاب به دو حزب اصلاح طلب

عباس‌زاده مشكيني گفت: مجموعه عملكرد و بيانيه‌ها و مواضع سازمان مجاهدين انقلاب اسلامي و حزب مشاركت ايران اسلامي در نشست كميسيون ماده 10 احزاب مورد بررسي قرار گرفت و مقرر شد مستند به قانون به اين تشكل‌ها اخطار داده شود.

همچنين با تقاضاي تاسيس كانون صنفي دامپزشكان شيراز، كانون حسابداران آذربايجان غربي و انجمن صنفي روان‌پرستان موافقت شد. دبير كميسيون ماده 10احزاب از موافقت با صدور پروانه فعاليت كانون طراحان پارچه و پوشاك، كانون بازيكنان فوتبال حرفه‌اي ايران خبر داد. همچنين تقاضاي تمديد پروانه فعاليت كانون مهندسان ساختمان تهران، كانون مربيان فوتبال، انجمن گردانندگان قلب و ريه مصنوعي و انجمن متخصصين امور ذيحسابي مورد موافقت قرار گرفت.

به نظر شما اصولا تا وقتي كانون صنفي دامپزشكان شيراز، كانون حسابداران آذربايجان غربي، انجمن صنفي روان‌پرستان، كانون طراحان پارچه و پوشاك، كانون بازيكنان فوتبال حرفه‌اي ايران، كانون مربيان فوتبال، انجمن گردانندگان قلب و ريه مصنوعي و انجمن متخصصين امور ذيحسابي وجود دارند، به وجود احزاب بي‌اهميتي مثل مشاركت و سازمان مجاهدين نيازي هست؟

نسل سركش

esteraahat — Thu, 20 Aug 2009 15:51:31 GMT

اين روزها بازار بحث در مورد نسل‌ها گرم است كه به‌طور نمونه مي‌شود به مقاله‌هاي آقايان تمدن و مشايخي در اين مورد اشاره كرد. خلاصه بحث هم اين است كه نسل اول انقلاب ايدئولوژي داشت، انقلابي بود، دنبال آزادي‌هاي سياسي بود و نهايتا انقلاب كرد، و همين‌طور نسل بعدي كه در دوران جنگ نوجوان بود و در محيطي بسته و خفقان‌آور رشد كرد و چون جز سركوب نديد، از انقالاب دل خوشي نداشت. به دنبال اصلاح بود و روش پيگيريش را در صندوق‌هاي رأي مي‌ديد و نهايتا دوم خرداد را خلق كرد و بعد هم البته سرخورده شد. حالا نسل سومي آمده كه در دوران نوجوانيش دوم خرداد را ديده و از انقلاب و جنگ و دوران سركوب خاطره روشني ندارد. بنابراين به‌جاي كنار آمدن با محدوديت‌هاي اجتماعي- سياسي حكومت و پذيرش سركوب، نافرماني‌هايش را ابتدا در سطح آزادي‌هاي اجتماعي به سطح خيابان آورد و حالا كه مي‌بيند با اين انتخابات دارند همه وجودش را تحقير مي‌كنند، با همه وجود به خيابان آمده است. سن بين 18 تا 24 سال اكثر دستگيرشدگان، مجروحان و كشته‌شدگان اين موضوع را تأييد مي‌كند. بعد هم نتيجه بحث اين است كه آقايان حكومتي بدون درك اين مسأله، فكر مي‌كنند با دستگيري سران نسل اول و دوم مي‌توانند اين حركت را خاموش كنند، در صورتي‌كه اين‌طور نيست.

من مي‌خواهم يك نكته ديگر اضافه كنم. و آن اين‌كه به فرض (فرض محال كه محال نيست! آرزو هم بر جوانان عيب نيست!) كه اين حكومت اين بار دومي هم بجهد و اين جنبش نسل سوم را هم رد كند، با جنبش نسل چهارم مي‌خواهد چه كند؟ نسل دوم اصلاح‌طلب بود و نسل سوم فرااصلاح‌طلب يا شايد به نوعي انقلابي. شايد نسل سوم دنبال سرنگوني كل حكومت نباشد. با نسل چهارمي كه كودكي يا نوجوانيش را اين روزها تجربه مي‌كند و اگر تا آن زمان، هنوز اين شكل و شمايل از اين حكومت ادامه داشته باشد، آنها قطعا انقلابي و خواهان سرنگوني‌اش هستند، چه مي‌خواهد بكند؟

يادم مي‌آيد تا آخرين شب‌هايي كه الله‌اكبر از محله‌مان گفته مي‌شد، اولين كسي كه بر پشت بام مي‌رفت و آخرين كسي كه صدايش قطع مي‌شد، پسربچه 10-12 ساله‌اي بود. از محله‌هاي ديگري هم چنين شنيده‌ام. چندين نفر را هم شنيده‌ام كه به زور بچه 10-12 ساله‌شان كه روز انتخابات مؤاخذه‌شان مي‌كرده، رفته‌اند و رأي داده‌اند! با اين‌ها مي‌خواهند چه كنند؟

اميد كه نسل چهارم محكوم به انقلاب نباشد.